خواستم بنويسم هر چه فكر كردم چيزي يادم نيفتاد گفتم از خودم بنويسم يادم افتاد خود تنها بودم حس تنهايي تمام وجودم را پر كرده بود تمام حرفهايم را جز خودم كسي نفهميده بود تا اينكه يك روز يكي امد يك نفر با تمام حس برادريش امد تا من تنها نباشم آمد تا من ديگر حس بي كسي نكنم تا من ، ما شويم آمد و من چه راحت تنهايش گذاشتم چه راحت رفتم و چه آسان تمام معني خواهر بودن را زير پايم گذاشتم ولي من نخواستم تنهايش بگذارم وقتي تمام ناراحتيش را ديدم وقتي ديدم چه راحت مرا از خود راند چنان در خود شكستم كه ديگر همه چيز برايم بي معني شده بود وقتي ديدم برايش غريبه اي شدم و برايش مثل بقيه دخترها شده ام تمام روياهايم درهم شكست و با اين كه ميدانستم فقط به خاطر خودم اين كار را با من كرد ولي تمامي من شكست ولي من قدرت تنها گذاشتنش را نداشتم ميخواستم برگردم ميخواستم مثل يك پرستوي مهاجر كه دوباره به لانه خود برميگردد من هم ميخواستم بازگردم و بالهاي شكسته ام را مرهمي پيدا كنم خواستم بروم خواستم نباشم ولي باز هم نشد براي روز تولدش لحظه شماري ميكردم شايد بهانه اي پيدا كنم تا بدانم هنوز برايم برادر هست قدرت حرف زدن نداشتم ترس اينكه زنگ بزنم و او براي هميشه برود و از من نفرت پيدا كند قدرت نداشتم شماره هاي تلفن را بگيرم به اين نت هم دسترسي نداشتم درمانده بودم و مستاصل انقدر براي آمدن به خانه عجله داشتم آنقدر در آن مطلب منتظر بودم تا سرم تمام شود تمامي قطه هايي كه مي چكيد را ميشمرد ولي تمامي نداشت و من دير آمدم خيلي دير آمدم ساعت از 12 شب گذشته بود ديگر فايد ه اي براي تبريك نداشت 14 مهر تمام شده بود. درد امانم را بريده بود نميتوانستم بنشينم چشمانم سياهي مي رفت نفسم بالا نمي آمد ولي به زحمت نشستم و برايش ايميل زدم تا تولدش را تبريك بگويم خواستم براي وبلاگمان متن تبريك بزنم از شانس بد من اينترنت هم كمك نكرد و قطع شد و من درمانده تر از همه جا ، ميدانستم چقدر از دستم دلگير است تا صبح چشم بر هم نذاشتم درد درد .كاش ميدانست چقدر براي تبريك تولدش عجله داشتم ولي ميدانم باور نخواهد كرد هيچوقت . تا صبح چشم بر هم نذاشتم و برايش حرف زدم آنقدر حرف زدم كه فقط  صداي اذان صبح  مرا به خود آورد .

حالا مدتها گذشته ولي من هنوز هم پرستوي بهاري هستم كه ميدانم تا آخر عمر بايد با همسرم تنها زندگي كنم ولي فقط به اين اميد زنده ام كه همسر و برادري دارم كه با وجودشان پر ميگرم با وجودشان پرواز ميكنم .

     |   نویسنده : بهار   |   گروه عمومی   |   لینک به نوشته   

بارها شنیده ام و بارها خود نیز بر زبان جاری ساخته ام :

" دیگر این خود کرده را تدبیر نیست ."

اما اکنون و در این زمان می خواهم تدبیری برای این خودکرده بیندیشم تا نشان دهم :

" چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم خواهد ..."

     |   نویسنده : داداش   |   گروه عمومی   |   لینک به نوشته   

     |   نویسنده : بهار   |   گروه عمومی   |   لینک به نوشته   

بالاي سرم مي ايستد:

     |   نویسنده : بهار   |   گروه عمومی   |   لینک به نوشته   

سرم را بلند ميكنم بالاي سرم ايستاده و با چشمان سياهش تمام حركاتم را زير نظر گرفته ،كيفم را از دستم ميگيرد و چند تا اسكناس سبز هزاري داخلش ميگذارد ، دستانم را ميگيرد با عصبانيت دستانم را بيرون ميكشم و از روي صندلي بلند شده و به راه مي افتم ، پشت سرم داد مي كشد: ريحانه كجا ميخوايي بري

     |   نویسنده : بهار   |   گروه عمومی   |   لینک به نوشته   

می نویسم اما دلیلش را نمی دانم شاید میخواهم خود را سبک سازم .

شاید در این زمانه بهتر از فریاد سکوت است و گوشه ای نشستن و نوشتن و روز کاغذ فریاد سردادن که به گوش کس نرسد و با اشک به این فریاد آب و تاب دادن

آری اکنون تو رفته ای از کنارم و بازهم از چیزی که می ترسیدم بر سرآمد راست می گویند هرچه را که از آن می هراسی بر سرت می آید . من هم از رفتنت هراس داشتم و هر روز از آن فرار می کردم که تو نیز زمانی خواهی رفت . اکنون کم کم دارم می فهمم که عقل راست می گفت و حق با او این دل بود که بی پروا نداشت !

چشمانم را به روی واقعیت نمی بندم تا ببینم چه بر سرم می آید تا ببینم کفاره گناهم چیست ؟ خود می دانم که گنه کارم پذیرفته ام آتش دوزخ را اما تاب دیدن رنج تو را به خاطر خود ندارم .

چشمانم را نمی بندم دوست دارم رفتنت را ببینم ! دوست دارم تا بی کران نگاهت کنم ! و طنین صدایت را بشنوم .

" برو برو چه غم

تو خورشیدی او زمین من آسمان

برو که من نشسته ام

به ناز روی شانه ی ستارگان "

     |   نویسنده : داداش   |   گروه عمومی   |   لینک به نوشته